الكليني ، الأصول من الكافي ، 1 / 203 - 205 رقم 2 / عنه : النّعماني ، الغيبة ، / 326 - 330 ؛ المجلسي ، البحار ، 25 / 150 - 153 ؛ مثله القندوزي ، ينابيع المودّة « 1 » ، 1 / 81 عليُّ بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن ابن أبي « 2 » عمير ، عن عمر بن أُذينة ، عن فضيل « 3 » بن يسار وبريد بن معاوية وزرارة ، أنّ عبد الملك بن أعين قال لأبي عبداللَّه عليه السلام : إنّ الزّيديّة والمعتزلة قد « 4 » أطافوا بمحمّد بن عبداللَّه « 4 » ، فهل له سلطان ؟ فقال : واللَّه إنّ عندي « 5 » لكتابين ، فيهما « 5 » تسمية كلّ نبيّ وكلّ ملك يملك الأرض « 6 » ، لا واللَّه ما محمّد بن عبداللَّه في واحد منهما . « 7 »

--> از آفت‌ها پنهان است . از لغزش‌ها نگهدارى شده واز تمام زشتكارىها مصون است . در جوانى به خويشتندارى ونيكوكارى معروف است ودر پيرى به پاكدامنى وعلم وفضيلت منسوب . امر امامت پدرش به أو رسيده ودر زمان حيات پدرش از آن گفتار خاموش بوده است . چون أيام پدرش گذشت ومقدرات وخواست خدا نسبت به أو پايان يافت وارادهء خدا أو را به سوى محبت خود رساند وبه پايان دورانش رسيد ، أو درگذشت وامر خدا پس از أو به وى رسيد . خدا امر دينش را به گردن أو نهاد وأو را بر بندگانش حجت كرد ودر بلادش سرپرست كرد وبه روح خود قوتش داد واز علم خود به أو داد واز بيان روشن [ گفتار حق ] آگاهش كرد وراز خود به أو سپرد وبراي امر بزرگش ( رهبرى تمام مخلوق ) دعوت فرمود وفضيلت بيان علمش را به أو خبر داد وبراي رهبرى خلق منصوبش ساخت وبر أهل عالم حجتش داد ومايهء روشنايى أهل دين وسرپرست بندگانش كرد . أو را براي امامت خلق پسنديد وراز خود به أو سپرد وبر علم خويش نگهبانش كرد وحكمتش را در أو نهفت وسرپرستى دينش را از أو خواست وبراي امر بزرگش أو را طلبيد وراه‌هاى روشن واحكام وحدود خويش به أو زنده كرد . امام هم با نور درخشان ودرمان مفيد ، هنگام سرگردانى نادانان وسخن آراستن أهل جدل ، به عدالت قيام كرد ، در حالىكه با حق واضح وبيان از هرسو روشن همراه بود وبه راه مستقيمى كه پدران درستكارش عليهم السلام رفته بودند ، گام برداشت . پس حق چنين عالمي را جز بدبخت ناديده نگيرد وجز گمراه نوميد منكرش نشود وجز دلير بر خداى جل وعلا برايش كارشكنى نكند . مصطفوي ، ترجمهء أصول كافى ، 1 / 290 - 293 رقم 2 ( 1 ) - [ حكاه أيضاً في الينابيع : 3 / 361 ] . ( 2 ) - [ في الإمامة والتّبصرة مكانه : « سعد ، عن أحمد بن محمّد ، عن الحسين بن سعيد ، عن محمّد بن أبي . . . » ] . ( 3 ) - [ الإمامة والتّبصرة : « الفضيل » ] . ( 4 - 4 ) [ الإمامة والتّبصرة : « أطافت لمحمّد بن عبداللَّه بن الحسن » ] . ( 5 - 5 ) [ الإمامة والتّبصرة : « لكتاباً فيه » ] . ( 6 ) - [ الإمامة والتّبصرة : « و » ] . ( 7 ) - عبد الملك بن أعين به امام صادق عليه السلام فرمود : « طايفهء زيديه ومعتزله ، گرد محمد بن عبداللَّه بن حسن ملقب به نفس زكيه را گرفته‌اند . آيا براي أو سلطنتى هست ؟ » فرمود : « به خدا كه نزد من كتابي است كه نام تمام أنبيا وسلاطينى كه در زمين فرمانروايى مىكنند ، در